Zaliczana jest do grupy zakaźnych chorób wenerycznych. Kiła może zaatakować cały organizm. W przypadku braku jakiegokolwiek leczenia jedynie jedna trzecia zakażonych dożywa późnego okresu choroby. Głównym czynnikiem wywołującym kiłę jest bakteria o nazwie krętek blady. Zakażenie następuje zwykle podczas stosunku płciowego. Bakterie przenikają przez nie uszkodzoną błonę śluzową oraz przez mikroskopijne uszkodzenia skóry. Do zakażenia może również dojść podczas pocałunku. Używanie sztućców, szklanek czy też ręcznika innej osoby nie jest pod tym względem niebezpieczne, ponieważ bakterie wywołujące kiłę bardzo szybko giną poza organizmem gospodarza. Ryzyko zachorowania wzrasta u osób, które często zmieniają partnerów i nie używają odpowiedniego zabezpieczenia.

W przebiegu kiły można wyróżnić kilka okresów choroby:

- okres wczesny określany jako kiła pierwszorzędowa – po 2-4 tygodniach od zakażenia powstaje twarde, bezbolesne, brunatne owrzodzenie na skórze lub błonie śluzowej dokładnie w miejscu zakażenia. Nie leczone owrzodzenie goi się po około 6 tygodniach. Węzły chłonne znajdujące się w pobliżu wrót zakażenia ulegają obrzmieniu i pozostają powiększone. Wśród ogólnych objawów występujących w tym okresie choroby należy wymienić: zmęczenie, bóle głowy, niewielką zwyżkę temperatury oraz bóle stawowe.

- kiła drugorzędowa – po około 9-10 tygodniach od zakażenia w różnych miejscach na skórze i błonie śluzowej pojawia się charakterystyczna wysypka plamista koloru od jasnoczerwonego do brunatnoczerwonego. Czasami powstają grudki, tworząc kiłową osutkę grudkową. Możliwe jest zapalenie wątroby, wypadanie włosów oraz zajęcie procesem chorobowym ośrodkowego układu nerwowego. Po kilku miesiącach zdarza się samorzutne (bez leczenia) wyzdrowienie bez pozostawienia żadnych następstw. Badanie krwi wykazuje wówczas jedynie istnienie przeciwciał.

- kiła trzeciorzędowa – ten okres choroby zaczyna się po 3-5 latach od zakażenia i może dotyczyć każdego narządu. Na skórze, w wątrobie i w mózgu mogą powstawać guzy o konsystencji gumy zwane kilakami. Najbardziej niebezpiecznym powikłaniem w kile są choroby naczyń a w szczególności zapalenia naczyń mózgu.

- kiła czwartorzędowa – po 20 -30 latach może dojść do postępującego porażenia czyli pojawienia się kiły układu nerwowego.

Około 10% osób zakażonych i nie leczonych umiera w późnym okresie choroby. W szczególności należy chronić kobiety w ciąży, gdyż począwszy od 5 miesiąca ciąży u chorej na kiłę istnieje niebezpieczeństwo zakażenia płodu przez matkę. W zależności od okresu choroby matki, może dojść do śmierci płodu lub do powstawania poważnych wad rozwojowych u dziecka. Zapobiec temu można poprzez stosowanie leczenia penicyliną lub erytromycyną począwszy od 4 miesiąca ciąży. U osób chorych na kiłę możliwe jest ponowne nadkażenie, ponieważ organizm nie wytwarza odporności immunologicznej.

W każdym przypadku podejrzenia zakażenia, stwierdzenia owrzodzenia lub innych zmian skórnych należy natychmiast udać się do dermatologa. Może się zdarzyć, że objawy mogą być zupełnie nieszkodliwe, ale możesz również zapobiec rozwojowi bardzo niebezpiecznej choroby. Istnieją duże możliwości pewnego rozpoznania kiły:

- poprzez stwierdzenie bakterii we wczesnym okresie
- poprzez stwierdzenie we krwi odpowiednich przeciwciała w późniejszym okresie

Do tego celu wykorzystuje się wiele testów. Porównanie wyników, uzyskane za pomocą różnych badań umożliwia ostateczne i pewne rozpoznanie.