Stwardnienie rozsiane zaliczane jest do chorób autoimmunologicznych i zaczyna się najczęściej między dwudziestym a czterdziestym rokiem życia. Kobiety zapadają na tę chorobę nieco częściej niż mężczyźni.

Za główną przyczynę wywołującą stwardnienie rozsiane uważa się plamkowate zniszczenie mieliny, otaczającej nerwy w postaci osłonki rdzennej w wielu miejscach układu nerwowego, która jest nieodzowna w celu właściwego zaopatrywania w substancje odżywcze lub przewodzenia impulsów nerwowych. Uszkodzenia takie mogą powstawać w różnych miejscach rdzenia, ale mogą również się cofać. Niestety w momencie gdy dojdzie na skutek zniszczenia mieliny do uszkodzenia samego nerwu, część dolegliwości pozostaje.

W przypadku stwardnienia rozsianego pojawiają się różnorakie dolegliwości. Wśród głównych objawów należy wymienić przede wszystkim:

• słabość rąk
• drętwienie
• drżenie
• zaburzenia mowy
• zaburzenia wzroku

Zazwyczaj pojawiające się dolegliwości po pewnym czasie ustępują. Często jednak pojawiają się ponownie po przerwie trwającej kilka miesięcy, a nawet kilka lat. W niektórych przypadkach dolegliwości nie ustępują całkowicie. Każdy nowy rzut choroby może oznaczać kolejne, dodatkowe utrudnienia w wykonywaniu codziennych czynności.

W wielu przypadkach zdarza się iż choroba przebiega bardzo powoli i łagodnie. Kolejne rzuty choroby przedzielone bywają wieloletnimi przerwami. Kobietom w okresie ciąży dolegliwości związane z przebiegiem stwardnienia bardzo się nasilają dlatego w takich przypadkach radzi się rezygnację z rodzenia dziecka.

Kiedy pojawiają się podejrzenia stwardnienia rozsianego należy niezwłocznie udać się do neurologa. Badaniu poddaje się płyn mózgowo-rdzeniowy i na podstawie wyniku lekarz może ustalić czy istotnie mamy do czynienia z tą jednostką chorobową. W niektórych przypadkach wymagane jest dodatkowe wykonanie warstwowego zdjęcia rentgenowskiego TK lub EEG.

W przypadku stwierdzonego stwardnienia rozsianego wskazana jest jak największa aktywność fizyczna. Wszelkie ćwiczenia rozluźniające mogą niekiedy łagodzić przykurcze dotkniętych chorobą mięśni. Wymianę doświadczeń i wsparcie można również znaleźć w grupach samopomocy pacjentów ze stwardnieniem rozsianym.

Stwardnienie rozsiane jest choroba nieuleczalną. Poszczególne rzuty choroby w niektórych przypadkach leczy się kortykoidami. Niestety przy dłuższym stosowaniu leki te tracą swoją skuteczność. W terapii leczenia stwardnienia istotne znaczenie ma właściwie prowadzona gimnastyka lecznicza, która pomaga pacjentom uczyć się pokonywania codziennych trudności. Stwardnienie nie jest choroba śmiertelną, ale znacznie pogarsza jakość życia pacjenta.