Słuch ma zasadnicze znaczenie dla posługiwania się mową. Osoby głuche od urodzenia nie mogą nauczyć się mówić.

Zasadniczo ludzkie ucho zbudowane jest z trzech części:

• ucha zewnętrznego
• ucha środkowego
• ucha wewnętrznego

Ucho zewnętrzne złożone jest z małżowiny usznej i przewodu słuchowego zewnętrznego zakończonego błoną bębenkową.

Ucho środkowe złożone jest z jamy bębenkowej zawierającej kosteczki słuchowe, które łączą błonę bębenkową z uchem wewnętrznym i przenoszą drgania tej błony do ucha wewnętrznego. Dodatkowo ucho środkowe ma połączenie z gardłem przez tzw. trąbkę słuchową.

Ucho wewnętrzne zwane popularnie błędnikiem błoniastym ma bardzo skomplikowaną budowę. W błędniku znajdują się specjalne komórki zmysłowe nastawione na odbieranie dźwięków oraz struktury tworzące narząd zmysłu równowagi. Część błędnika związana ze słuchem nazywana jest ślimakiem. Mieści ona narząd spiralny, który zawiera około 20.000 słuchowych komórek receptorowych odbierających dźwięki. Każda komórka tego narządu nastawiona jest na odbieranie drgań określonej częstotliwości i natężenia. Taki układ pozwala na rozróżnianie wysokości tonów, natężenia dźwięków i ich barwy.

Fale głosowe wychwytywane przez małżowinę uszną wprawiają w drganie błonę bębenkową i za pośrednictwem kostek słuchowych docierają do ucha wewnętrznego. Ucho wewnętrzne jest wypełnione płynem który przenosi drgania wywołane przez fale głosowe na komórki słuchowe narządu spiralnego.

Komórki słuchowe będące w tym płynie, wychwytują drgania i przetwarzają je na podniety nerwowe, podniety te drogą nerwu słuchowego są przenoszone do kory słuchowej mózgu, znajdującej się w górnej części płata skroniowego. W tej korze powstają wrażenia słuchowe. Częstotliwość dźwięków słyszalnych dla ludzkiego ucha wynosi od kilkunastu do 25 tysięcy drgań na sekundę.