Co dwudziesty człowiek musi liczyć się z tym, że po sześćdziesiątym roku życia będzie stopniowo tracił ostrość wzroku z powodu zaniku tej części siatkówki, która zapewnia największą ostrość. Główną przyczyną są dziedziczne skłonności oraz takie schorzenia jak: miażdżyca tętnic, choroby układu krążenia, choroby przemiany materii, wysoki poziom stężenia cholesterolu we krwi, cukrzyca.

Dolegliwości towarzyszące to stopniowy zanik równocześnie w obojgu oczach lub kolejno najpierw w jednym, a potem w drugim zdolność ostrego widzenia. Przez długi czas proces ten pozostaje nie zauważony, do momentu utraty zdolności czytania. W ciemności widzenie jest lepsze.

Z upływem czasu może następować stopniowe osłabienie wzroku. Zachowana zostaje jednak zdolność postrzegania błękitu nieba i zieleni łąki. W przypadku suchego zaniku plamistego siatkówki sprawność wzroku na obwodzie pola widzenia pozostaje normalna. To umożliwia prowadzenie normalnego życia i pozwala na dobrą orientację w przestrzeni.

Aby zapobiegać szybkiemu rozwojowi choroby, po przekroczeniu czterdziestego roku życia należy się poddawać co najmniej raz na dwa lata kontroli okulistycznej. Dodatkowo należy bezwzględnie zaprzestać palenia papierosów. Powinno się przejść na zdrowy sposób odżywiania się. Należy korzystać z relaksującego odpoczynku południowego i spoczynku nocą. Stosować ćwiczenia układu krążenia, zażywać regularnie ruchu.

Dotąd brak skutecznych sposobów leczenia tego schorzenia. Nie udało się też na razie wykazać, że lekarstwa poprawiające krążenie zapewniają lepsze odżywienie siatkówki i plamki żółtej. Można poddać się próbie zabiegu laserowego. Należy wybrać doświadczonego lekarza, a sam zabieg powinien być staranie przeprowadzony w warunkach ambulatoryjnych. Niestety nie zawsze poprawa jest zauważalna, ale udaje się przynajmniej zatrzymać postępujący proces chorobowy. Dodatkowo można pomagać oczom stosując lupy okularowe najlepiej dwuogniskowe, które powinny być dobierane indywidualnie.