Mniej więcej w wieku 40 lat rozpoczyna się w ludzkim organizmie proces rozrzedzenia kości wskutek zaniku i ścieńczenia beleczek kostnych. Proces jest stopniowo postępujący i niestety nie można go powstrzymać. U osób około 70 roku życia obserwuje się utratę około 1/3 masy kości. Choroba pozwala na normalne funkcjonowanie dopóki kościec jest zdolny do dźwigania ciężaru ciała, również przy jego obciążeniu. Dopiero w momencie wystąpienia złamania kości pojawiają się dolegliwości bólowe. Dokuczliwe bóle krzyża i zmieniona sylwetka czyli tzw. wdowi garb u kobiet mogą sygnalizować osteoporozę.

Za główne czynniki przyczyniające się do przyspieszenia rozrzedzenia kości, utrudniające budowę lub sprzyjające zanikowi kości uważa się:

• niedostatek hormonów płciowych
• niedostateczne przyswajanie wapnia
• upośledzenie czynności nerek
• choroby gruczołów przytarczycznych
• długotrwałe przyjmowanie glikokortykoidów

Głównymi dolegliwościami towarzyszącymi rozrzedzeniu kości są początkowo lekkie bóle krzyża, które z czasem mogą stać się bardzo dokuczliwe, a innym razem ustępują. Niektóre kobiety zauważają, że stają się wyraźnie niższe. Niektóre osoby udają się do lekarza, ponieważ zupełnie bez powodu wystąpiło u nich złamanie.

Na osteoporozę znacznie częściej chorują kobiety niż mężczyźni, ponieważ w okresie przejściowym w dużym stopniu obniża się ochronne działanie hormonów płciowych. Tym ryzykiem objęta jest ¼ populacji kobiet. U innych mija kilkadziesiąt lat zanim ujawnia się ciężkie skutki odwapnienia kości. Według wieloletnich badań zaobserwowano, że dużo większe ryzyko wystąpienia osteoporozy pojawia się u kobiet, które poddawane były operacji usunięcia jajników przed 40 rokiem życia, przyjmują mało wapnia w pożywieniu, dużo palą, spożywają nadmierne ilości alkoholu, nie rodziły dzieci lub mają krewnych z osteoporozą.

Mężczyźni są zagrożeni osteoporozą w momencie gdy działanie ich hormonów płciowych jest wyłączone przez leki, jak to jest w przypadku leczenia raka gruczołu krokowego.

Najczęstszymi powikłaniami towarzyszącymi osteoporozie są wszelkiego rodzaju złamania, głównie trzonów kręgów i szyjki kości udowej. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia choroby należy systematycznie zażywać ruchu (codzienna gimnastyka), dwa razy w tygodniu pływać lub codziennie wykonywać półgodzinny marsz. Codziennie należy spożywać od 800-1000 mg wapnia zawartego w pełnowartościowym pożywieniu.

Leczenie osteoporozy tylko wspiera kości, natomiast nie jest w stanie przywrócić wcześniejszego stanu ich uwapnienia. Niestety w sytuacji daleko posuniętego odwapnienia nic nie można już uczynić.