Choroba Parkinsona nazywana także drżączka poraźną to schorzenie dotykające osób powyżej pięćdziesiątego roku życia. Główną przyczyną wywołującą Parkinsona jest powolne niszczenie pewnych ośrodków mózgowych oraz zaburzenie równowagi substancji chemicznych koniecznych dla czynności systemu nerwowego. Źródłem zaburzenia prawidłowego przebiegu tych procesów może być zatrucie organizmu tlenkiem węgla, ucisk guza mózgu lub zapalenie mózgu. Niestety w większości przypadków przyczyna zaburzenia pozostaje nieznana. Niektóre leki, na przykład stosowane w leczeniu schizofrenii również mogą powodować chorobę Parkinsona.

Choroba zaczyna się zwykle lekkim drżeniem, występującym tylko w spoczynku, a zanikającym przy ruchu i we śnie. Typowym objawem jest ocieranie kciuka o palec wskazujący. Z upływem czasu ruchy ulegają zwolnieniu i ograniczeniu (ruchy rąk, mruganie, chodzenie). Największe problemy sprawia zawsze wykonanie pierwszego ruchu. Chory zaczyna posuwać się małymi i powłóczącymi krokami. Kolejnym etapem postępu choroby jest zakłócenie równowagi z powodu braku współruchów rąk. Ruchy mimiczne stają się niemożliwe z powodu zesztywnienia twarzy. Chory zaczyna mówić niezrozumiale i monotonnie. Pismo staje się drobne i nieczytelne, następuje dalsze, coraz większe zesztywnienie mięśni.

Narastające dolegliwości utrudniają wykonywanie codziennych czynności. W bardzo ciężkich przypadkach parkinsonizmu dochodzi do degradacji psychicznej i głębokiej depresji. Dzięki odpowiedniemu leczeniu, wiele osób dotkniętych tą chorobą jest w stanie prowadzić normalny tryb życia.

Pojawiające się z wiekiem drżenie jest zjawiskiem normalnym. W momencie, kiedy drżenie zaczyna się nasilać i towarzyszy mu spowolnienie i utrudnienie ruchów należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym. Osobie dotkniętej chorobą Parkinsona należy umożliwić prowadzenie niemal normalnego trybu życia. Istotnym czynnikiem wspierającym dodatkowo proces leczenia jest właściwa opieka psychosocjalna i życzliwość otoczenia w stosunku do chorego.

Niestety choroby Parkinsona nie można ani zatrzymać, ani wyleczyć. Dolegliwości w momencie, gdy stają się bardzo uciążliwe należy zwalczać odpowiednimi lekami. Wszystkie środki stosowane w leczeniu parkinsonizmu mają poważne działania uboczne, a ich skuteczność zmniejsza się po upływie 4-6 lat. Prawidłowo prowadzone leczenie powinno obejmować również odpowiednio dobraną gimnastykę rehabilitacyjną. U niektórych pacjentów (jeśli sztywność mięśni i drżenie nie ustępuje) stosuje się operację stereotaktyczną. Po zlokalizowaniu za pomocą tomografii komputerowej i EEG rejonu mózgu odpowiedzialnego za zaburzenia następuje jego operacyjne zniszczenie. Pop prawidłowo przeprowadzonej operacji można spodziewać się znacznej poprawy u chorego.