Narządy moczowe, których głównym elementem anatomicznym i czynnościowym są nerki, mają zasadnicze znaczenie dla homeostazy , czyli utrzymania stałości środowiska wewnętrznego organizmu, szczególnie w zakresie gospodarki wodno elektrolitowej.

Czynności wydalnicze i regulacyjne nerek stanowią podstawę ich funkcji homeostatycznej. Wydalanie nerkowe polega na usuwaniu wraz z moczem końcowych produktów przemiany materii takich jak:

• mocznik
• kwas moczowy
• kreatynina

Ich rola regulacyjna związana jest ze zdolnością utrzymania w organizmie wody i substancji w niej rozpuszczonych w ilościach gwarantujących optymalny skład i objętość płynów ustrojowych.

Narządy moczowe rozwijają się i funkcjonują spójnie z narządami płciowymi. W skład narządów moczowych wchodzą:

• nerki
• drogi moczowe

Do dróg moczowych zliczamy miedniczki nerkowe, moczowody, pęcherz moczowy i cewkę moczową. Podstawowym zadaniem narządów moczowych jest filtrowanie krwi i usuwanie z organizmu za jej pośrednictwem rozpuszczalnych w wodzie produktów przemiany materii i ciał znajdujących się okresowo w nadmiarze.

Główna funkcja nerek polega na utrzymaniu stałego składu fizykochemicznego płynów ustrojowych i stałej ich objętości. Od nerek w znacznym stopniu zależy objętość i skład krwi krążącej oraz skład płynu tkankowego i śródkomórkowego. Nerki wywierają wpływ na wysokość ciśnienia tętniczego krwi i biorą udział w regulacji czynności krwiotwórczej szpiku kostnego.