Niedokrwienna choroba serca zwana również niewydolnością wieńcową to nic innego jak dysproporcja między faktycznym (w danej chwili) zapotrzebowaniem na tlen ze strony mięśnia sercowego, a możliwością jego dostarczenia. Możliwości dostarczania tlenu do mięśnia sercowego są uwarunkowane różnorakimi czynnikami:

• warunkami i stopniem wymiany gazowej w narządzie oddechowym
• stanem anatomicznym naczyń wieńcowych serca
• możliwością transportu tlenu z miejsca pobrania do miejsca zapotrzebowania

Istotną rolę odgrywa również ilość czerwonych krwinek i hemoglobiny, z którymi tlen wiąże się na czas transportu. Ogromną rolę przy tym odgrywa ciśnienie tętnicze w łożysku naczyniowym, które warunkuje niezbędną perfuzję krwi naczyniami włosowatymi poprzez tkanki (poprzez tkankę mięśnia sercowego).

Każda sytuacja zwiększająca pracę mięśnia sercowego i tym samym zapotrzebowanie na tlen może znacznie pogłębiać tę dyspozycję. Tak samo jak każda sytuacja pogłębiająca trudności w pobieraniu, a następnie dostarczaniu tlenu do serca.

Serce jest swojego rodzaju pompą ssąco-tłoczącą, która nieprzerwanie przepompowuje krew w organizmie i wymaga doskonałego odżywienia, w tym przede wszystkim odpowiedniego dostarczania tlenu. Wszystkie zaburzenia w tym zakresie odbijają się bezpośrednio na czynności mięśnia sercowego, a pośrednio na czynności całego układu krążenia i organizmu.

Każda sytuacja, która w jakikolwiek sposób ograniczy obciążenie serca pracą i zapotrzebowanie na tlen, a umożliwi lepsze pokrycie wymaganego zwiększonego zapotrzebowania na potrzebny tlen (poprzez rozszerzenie naczyń wieńcowych serca lub pełniejsze utlenowanie krwi) będzie sprzyjała ustępowaniu niedokrwienia mięśnia sercowego.