Bielactwo charakteryzuje się odbarwionymi (białymi) plamami, występującymi na przemian z prawidłowo zabarwioną skórą. Plamy te są szczególnie widoczne na śniadej skórze. Wykazują zdolność do rozprzestrzeniania się. Przyjmuje się, że bielactwo nabyte powstaje w wyniku nieróżnicowania się melanocytów lub ich zniszczenia w wyniku zachodzących reakcji autoimmunologicznych. Dokładne przyczyny powstawania bielactwa nie są znane.

Ryzyko zachorowania na bielactwo jest znacznie większe u osób cierpiących na schorzenia tarczycy lub cukrzycę oraz u osób, u których występują schorzenia systemu odpornościowego.

Tworzące się na skórze plamy są zupełnie nieszkodliwe i niezaraźliwe. Często jednak są szpecące i mogą stać się poważnym problemem estetycznym. Dodatkowo odbarwione miejsca są szczególnie narażona na szkodliwe działanie promieni słonecznych.

Nasilenie zmian chorobowych można zmniejszyć unikając nasłonecznienia plam lub rezygnując z opalania wolnej od plam skóry przez zastosowanie silnych środków przeciwsłonecznych z wysokim współczynnikiem ochrony przed promieniowaniem. Stosowanie silnych blokerów zapobiega zwiększaniu kontrastu pomiędzy zdrowa skóra , a jaśniejszymi plamami. Białe plamy można również tuszować kryjącym makijażem lub samoopalaczami. W leczeniu bielactwa stosuje się miejscową fotochemoterapię oraz leczenie lampą PUVA. Można również próbować rozjaśnić zdrową skórę specjalnymi kremami, ale jest to proces długotrwały i nie zawsze przynosi pożądane efekty kosmetyczne.