Tasiemce należą do dużej podgromady płazińców i są jednym z najpopularniejszych pasożytów człowieka. Na podstawie cech biologicznych i epidemiologicznych można zasadniczo wyodrębnić 2 grupy tasiemców. W pierwszej grupie, aby jaja mogły się rozwijać muszą dostać się do wody, w której znajduje się żywiciel pośredni – dotyczy to bruzdogłowca szerokiego. W drugiej grupie nie jest to niezbędne, gdyż żywicielami pośrednimi są zwierzęta lądowe i owady i dotycz to tasiemca uzbrojonego, nieuzbrojonego, bąblowcowego, karłowatego i psiego.

Tasiemiec składa się z główki zaopatrzonej w mechanizm czepny, szyjki oraz członów wypełnionych jajami. Dalszy rozwój przebiega w organizmie żywiciela pośredniego (świnia, bydło, owady), gdzie rozwijają się larwy inwazyjne (wągier, bąblowiec). Końcowy rozwój tasiemca odbywa się w organizmie żywiciela ostatecznego.

Dolegliwości związane z zarażeniem się tasiemcem to utrata wagi bez wyraźniej przyczyny i niejasne dolegliwości brzuszne. Przy inwazji bruzdogłowca szerokiego może wystąpić znaczna niedokrwistość. W stolcu, czasami również w bieliźnie można spotkać przypominające pasma makaronu białe fragmenty robaków. W przypadku inwazji tasiemca psiego objawom może towarzyszyć drażniący kaszel.

Za główną przyczynę inwazji tasiemca uznaje się spożycie nie poddanych obróbce termicznej produktów mięsnych lub ryb, w których mogą znajdować się larwy (wągry) tasiemca. W jelicie z larwy rozwijają się dorosłe robaki, które mogą osiągać do 10 metrów długości.

Aby zapobiegać zarażeniu się larwami tasiemca należy spożywać mięso i ryby tylko po dokładnej obróbce termicznej. Owoce leśne i grzyby należy dokładnie myc. Nie wolno również karmić psów mięsem, które zostało zakwalifikowane jako nie nadające się do spożycia przez człowieka.

W przypadku stwierdzenia podczas badan laboratoryjnych obecności tasiemca w organizmie należy zgłosić się do lekarza i poddać leczeniu farmakologicznemu.