Za główną przyczynę wywołującą chorobę Cushinga uważa się przerost przysadki, który doprowadza do nadprodukcji tropowego hormonu ACTH. Hormon ten pobudza korę nadnerczy do zwiększonego wydzielania kortyzonu. Nadprodukcja kortyzonu może być również powodowana pierwotnym przerostem kory nadnerczy w wyniku powstania gruczolaka lub nowotworu.

W przebiegu nadczynności kory nadnerczy dochodzi do nadmiernego rozwoju tkanki tłuszczowej w obrębie twarzy i tułowia (np. bawoli kark). Przerostowi tkanki tłuszczowej nie zawsze musi towarzyszyć zwiększenie masy ciała. Skóra osoby dotkniętej chorobą Cushinga staje się cienka i skłonna do rozstępów. Dodatkowo może nasilać się trądzik i nadmiernie owłosienie na całym ciele. Występuje ogólne pogorszenie samopoczucia psychicznego.

Jedna na dziesięć tysięcy osób dotknięta jest nadczynnością kory nadnerczy wskutek nadprodukcji tropowego hormonu ACTH. Najczęściej jednak choroba ta dotyczy osób, które długotrwale leczone są sterydami.
U pacjentów ze stwierdzonym zespołem Cushinga mogą pojawiać się różne następstwa i powikłania. Do najczęstszych zaliczany jest:

• rozwój lub pogorszenie istniejącej już cukrzycy
• rozrzedzenie kości
• znaczny wzrost ciśnienia

Powikłania te dotyczą osób, których przyczyną choroby jest zażywanie preparatów sterydowych.
W innych przypadkach może dochodzić również do zahamowania wzrostu zwłaszcza gdy choroba dotyczy dzieci lub doprowadzać do zmętnienia soczewki czyli katarakty.

Leczenie choroby Cushinga jest trudne. Jeżeli przyczyna choroby tkwi ściśle w samych gruczołach wydzielania wewnętrznego zapobieganie dalszemu rozwojowi niestety nie jest możliwe. W przypadku przerostu przysadki lub kory nadnerczy można włączyć leczenie chirurgiczne. Jeżeli przyczyną są zażywane leki sterydowe należy prowadzić leczenie ściśle pod kontrolą lekarza specjalisty. Nie leczona choroba Cushinga może doprowadzać do zgonu.