Niedoczynność tarczycy jest stanem chorobowym wynikającym z niedostatecznego wytwarzania hormonów tarczycy. Występuje u około 1% populacji. Kobiety chorują pięć razy częściej niż mężczyźni. Choroba najczęściej rozwija się między 40-60 rokiem życia. Prowadzi do obniżenia wszystkich procesów przemiany w ustroju i zmniejszenia jego aktywności czyli:

• spowolnienie reakcji umysłowych
• zaparcia
• zwolnienie czynności serca
• osłabienie
• senność
• powolna mowa
• uczucie zimna
• zmniejszona potliwość
• osłabienie popędu płciowego

U osób mających niedoczynność tarczycy skóra staje się szorstka i bardzo sucha, włosy staja się cienkie i rzadkie. Na twarzy pojawia się obrzmienie, które może obejmować również powieki i dłonie. Chory staje się apatyczny. Pojawia się uczucie depresji, bardzo pogarsza się samopoczucie. Dodatkowo w przebiegu niedoczynności tarczycy może występować niedokrwistość oraz wzrost poziomu cholesterolu we krwi.

W czasie badań stwierdza się obniżenie poziomu hormonów tarczycy we krwi oraz zmniejszone wychwytywanie jodu radioaktywnego przez gruczoł tarczycy. W przypadku niedoczynności wyróżniamy jej dwa rodzaje. Pierwsza to niedoczynność pierwotna, która uzależniona jest od uszkodzenia samej tarczycy. Drugi rodzaj stanowi niedoczynność wtórna, która związana jest z nieprawidłową pracą przedniego płata przysadki.

Niedoczynność tarczycy może pojawić się w różnym wieku i dlatego można wyróżnić postać wrodzona, młodzieńcza lub dorosłą. Skutki braku hormonów tarczycy są ściśle związane z wiekiem chorego. Główne objawy chorobowe u młodego osobnika zależą od zaburzeń rozwoju, u osób dorosłych od obniżonej przemiany materii.

W przypadku niedoczynności tarczycy leczenie polega na podawaniu leku zastępującego brakujące hormony. Zawsze leczenie rozpoczyna się od bardzo małych dawek, które systematycznie powinny być zwiększane tak, aby organizm miał czas na przyzwyczajenie się do wzrostu tempa przemiany materii.